“Ondergewicht wordt vaak aanzien als luxeprobleem”
Celine, amulancier en zotverliefd op haar zoontje.
Haar verhaal viel me meteen op in mijn mailbox.
“Te mager”.
Wij allemaal hebben zekere complexen over ons lichaam. Vaak gaat dat over ons buikje, of dat rolletje extra.
Maar nooit dacht ik er zelf over na dat een tekort aan vormen óok een complex kan zijn.
“Nee, ik voel mij inderdaad niet goed.”
Ik ben nu best al lang bezig met mijn lichaam en mijn gewicht, en ondergewicht is iets wat niet zo vaak besproken wordt.
Te dik zijn is een ding, maar ondergewicht wordt aanzien als luxeprobleem.
En dus dacht ik, waarom schrijf ik mij niet in voor Mijn Lijf, Schoon Lijf?
Een jaar geleden zou ik dat nooit gedurfd hebben.
Ik woog toen maar 47 kilo en zat helemaal niet goed in mijn vel.
Het fysieke hangt heel fel samen met het mentale hé, waardoor ik mij ook in mijn hoofd niet helemaal goed voelde.
Ik voelde mij heel fragiel.
Ik had dat wel nog nooit echt uitgesproken dat ik mij niet goed voelde, tot ik op een moment bij mijn mama was en zij mij vroeg:
“Voelt ge u ni goe?” en toen ben ik keihard beginnen wenen.
“Nee, ik voel mij inderdaad niet goed.”
Ik ben altijd wel mager geweest, dat zit in beetje in de familie.
Maar vroeger had ik daar minder last van, ik kon dat naast mij leggen. Ik was mager, maar ook niet té mager.
Op school kreeg ik wel vaak de reactie van “Pannenlat” of “eet nekeer iets”,
want mensen dachten ook echt dat ik niet at, maar dat was dus wél zo.
Ik zat aan mijn 3 maaltijden per dag, tussendoortjes, …
“Mensen gingen er gewoon van uit dat ik anorexia had.”
Tijdens mijn zwangerschap voelde ik mij super goed. Ik was meer dan 20 kilo bijgekomen en zat ik goed in mijn vel.
Ik kreeg toen vaak de reactie: “Het gaat na de zwangerschap nooit meer het zelfde zijn”
of “Na de zwangerschap gaat er alles blijven aanplakken”
Ja dat zou juist goed geweest zijn voor mij, maar helaas na mijn bevalling ben ik heel snel terug beginnen vermageren,
ook deels door borstvoeding te geven.
Ik heb die periode ook heel veel verdriet en stress gehad, want ik ben toen mijn oma verloren en dat was eigenlijk wel mijn persoon,
dus dat is een periode dat ik het heel moeilijk heb gehad en daardoor bleef ik ook vermageren,
tot op het punt dat ik 10 kilo minder woog dan voor mijn zwangerschap.
Ik at op zich wel, maar dat was echt dat mentale.
Mijn vitamines stonden niet goed en mijn maandstonden bleven uit…
Ik ben uiteindelijk bij een diëtist beginnen gaan.
Heel gek, want de diëtist link je vaak aan mensen die willen vermageren, maar voor mij was dat dus om bij te komen.
Ik moest toen 6 maaltijden per dag eten, maar het mocht niet ongezond zijn.
“Mensen denken:
"Ga gewoon nekeer naar de Mcdo" of "eet eens een goe pak friet"
maar zo werkt het niet”
Het probleem is wel dat ik geen structuur heb op mijn werk als ambulancier.
Als het tijd is om te eten, kan dat zijn dat er net dan een oproep binnenkomt, dus dat is wel moeilijk.
Ook in mijn privé leven heb ik weinig structuur, en ben ik ook wel een beetje nonchalant.
Ik zal altijd wel op mijn eten moeten letten, maar het is wat zoeken.
In het begin was ik direct 2 kg bij, en daarna vermagerde ik weer.
Ik was dan altijd weer gedemotiveerd.
Ik zit een beetje in een mannenwereld op mijn werk. Omdat ik mager ben, wil ik mij altijd een beetje bewijzen.
Als we patiënten moeten dragen zeggen mijn collega’s soms: “Ik zal het zwaarste deel dragen”
maar ik denk dan vaak: “Nee, ik kan dat ook, ge moet mij niet onderschatten.”
Soms overdoe ik mij dan wel.
Ik heb eens thuisgezeten met een lumbago omdat ik mijn spieren niet correct gebruikte,
net omdat ik wou doen wat een ander ook doet, omdat ik niet wou dat ik aanzien werd als een fragiel persoon.
Maar op zich heeft het geen invloed op mijn werk.
De brandweermannen zijn er sowieso om te helpen en wij hebben ook richtlijnen
over het maximum gewicht dat er mag gedragen worden dus da ‘s oké.
Toen ik net was bevallen zeiden mensen tegen mij: “Amai, zijde gij wel zeker da gij zijt bevallen?”
Ik weet da ze da goed bedoelden, maar ik dacht toen: “Oei, ik zie er niet uit als een mama.”
Ik stond dan met mijn baby in de winkel, hij kon toen nog niet babbelen, en zei dingen tegen hem zoals:
“Moet mama dat kopen?”
Gewoon zodat mensen zouden weten dat ik zijn mama was, want da zat zó in mijn hoofd.
Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad.
“Nochtans, een mama komt in alle maten en vormen hé.”
Maar ge zit dan al niet goed in u lichaam, dus alles komt dubbel en dik binnen.
Als ik naar mijn zoontje kijk dan zie ik zelf ook wel dat hij op mij lijkt, maar op dat moment zat dat jammer genoeg in mijn hoofd.
Als ik daar nu over nadenk besef ik zelf ook wel dat dat eigenlijk onnodig was.
“Als iemand dik is wordt die daar niet op gewezen.
Waarom is het dan wel acceptabel om dat te doen bij iemand mager?”
Ge kunt u daar precies niet in verdedigen.
Ook al zeg ik tegen mensen dat ik wel eet, dat komt gewoon niet geloofwaardig over.
Enkel mijn mama en mijn vriend weten hoe hard ik daar in struggel.
Mijn vrienden wisten ook wel dat me niet altijd goed voelde in mijn vel,
maar die wisten niet hoe diep dat ging en hoe fysiek ik ook niet oké was.
Ondertussen ben ik 6 jaar samen met mijn partner.
We stonden ooit eens samen in de badkamer, ik was aan het wachten tot het water warm was zodat ik kon gaan douchen.
Onbewust was ik mij toen een beetje aan het verstoppen achter mijn t-shirt.
Mijn vriend vroeg mij toen “Zijde gij u nu aant verstoppen?”
En toen zei ik, “ja, inderdaad …”
“Als ik naar mezelf keek, zag ik ook alleen maar botten.”
Ik voel me daar minder vrouwelijk door.
Ik mis een poep voor een mooie broek te dragen, mijn borstkas bestaat gewoon uit ribben, geen borsten…
Dat heeft een zekere invloed op mijn keuze in kledij.
Ik moet binnenkort naar een huwelijksfeest en merk dat ik in mijn zoektocht naar kleedjes altijd zoek naar mouwen,
en die wat meer bedekt zijn. En zeker geen strapless! Ik denk dan, ik kan dat niet dragen want ik ben daarvoor te mager.
Da’s heel jammer.
Ik kwam soms al het wenen de winkel uit omdat alles te groot was.
Mijn grootste onzekerheden zijn mijn gezicht en mijn sleutelbenen.
Ik ben sinds kort gestopt met dansen.
Ik danste 5 uur in de week, maar nu is er een beetje tijdsgebrek voor, het was te veel.
Naar mijn zoontje toe voelde ik mij ook schuldig, want ik wou bij hem thuis zijn.
Mijn laatste show was ik heel mager. De kledij die we toen kregen was altijd te groot voor mij.
De kleinste maat was maat S en dat was dus te groot hé. Als ik daar nu foto’s van terug zie denk ik, amai maar dat kan toch ni?
Ik hoop dat ik na de shoot vandaag mijn zelfzekerheid een beetje terug vind.
Voor mij is het belangrijk dat mensen weten dat te mager zijn geen luxeprobleem is,
en dat wij daar mee struggelen net zoals iemand struggelt met te dik zijn.
“Ik ben ervan overtuigd dat het belangrijk is om jezelf graag te zien.”
Heb jij ook een verhaal over je lichaam, waarvan je denkt dat anderen misschien wel inspiratie uit kunnen halen? Ik kies maandelijks iemand uit de mailbox om uit te nodigen naar de studio, dus schrijf je gerust in, ik hoor graag jullie verhaal.
.