"Er is geen eindpunt aan eenmaal da ge ermee begint.
Waar stopt het?"
Ik ontmoette Sarah vorig jaar tijdens éen van de groepshoots.
Zij werd er uitgekozen voor haar opvallend uiterlijk, en toegegeven, zelf ik was toen een beetje geïntimideerd door haar.
Vol piercings en tattoos, lang zwart haar, netkousen, …
Tot ze zichzelf voorstelde. Hóe een mooi persoon!
Toen zij zich inschreef voor Mijn Lijf, Schoon Lijf, twijfelde ik dan ook geen seconde.
Meet Sarah.
Een lieve, goedlachse carnavaliste uit hartje Aalst.
Zij onderging een bypass, moet leven met borderline, en draagt haar tattoos vol trots.
Toen ik 20 jaar was woog ik 130 kilo.
Ik dacht dat al mijn problemen opgelost gingen zijn als ik vermagerde, dus hop: een gastric bypass.
Ik heb de operatie gedaan samen met mijn toenmalig lief.
Wij waren toen ook echt de lachertjes van het ziekenhuis.
Het was toen covid, en ik had heel veel last van de operatie, had overal pijn en voelde me niet goed.
Ik kon niet eten, niet slapen, en kon niet naar de wc.
Ze kwamen toen tegen mij zeggen dat ik mij zelf moest kunnen wassen en verweten me heel hard dat dat niet ging,
dus mijn toenmalig lief heeft mij toen moeten helpen om mij te wassen. Dat was helemaal geen goede ervaring.
Maar goed, ge begint te vermageren en denkt: Al mijn levensproblemen gaan hier in 1 klap opgelost zijn.
En dan vermager je 50 kilo, en begint alles te hangen.
Ale hop, buikske er aan af. Ik onderging een buikwandcorrectie dat me €3000 kostte.
Maar ja, ik had dan wel dat litteken hé. Zie, zo is het nooit genoeg.
Ik zou graag mijn borsten laten liften en mijn armen laten opereren, maar dan denk ik bij mezelf:
Ik ben wel blij met mezelf, hoe ver wil ik hier allemaal mee gaan?
Daar is geen eindpunt aan, eenmaal da ge ermee begint.
Waar stopt het?
Mijn mama was gelukkig heel supportive.
Zij heeft mij heel hard geholpen na mijn operatie. Wij hebben een goede band.
Mijn tattoos en piercings zijn éen van de belangrijkste dingen in mijn leven.
Ik liet mijn eerste tattoo zetten toen ik 17 jaar was,
maar het was pas ná de gastric bypass dat ik gestart ben met me intensief te laten tatoeëren.
Sinds dan ben ik volledig opengebloeid.
"Als ik naar de spiegel kijk, kijk ik niet meer naar mijn littekens en striemen,
maar naar mijn tattoos."
Elke keer als ik naar de spiegel kijk, denk ik aan dat 13 jarige Sarah die in de volle zomer,
40 graden, met haar jeansbroek, hemd, lange jas, .. aan de school stond.
Stinkend naar het zweet omda ze gewoon niks wou laten zien.
Nu heb ik zoiets van:
Hoe korter het rokje, hoe meer tattoos ge ziet, dus let’s go.
Dat geeft mij een boost.
Ik ben altijd graag een beetje het buitenbeentje geweest.
Ik spring er graag uit. Ik vind da cool, da heeft zijn charme!
Ik ben graag uniek en op mezelf, en dat toont zich wel.
"Ik vind mijn lichaam kunst."
Ik krijg soms positieve response, maar ook heel veel negatieve.
Ik snap het, ik heb er zelf voor gekozen om er zo uit te zien, en snap dat mensen staren.
Maar uitgesproken negatieve meningen tolereer ik niet.
‘tis allemaal subjectief. Wat gij schoon vindt, vind ik niet persé schoon, en omgekeerd.
Mijn uiterlijk is infeite een schild voor mij. Mensen die daar niet kunnen doorkijken, ja, dan hoeft het niet voor mij.
Da is natural selection en da is oké, want dan hoef ik geen energie in u te steken.
Ik wordt heel vaak aangesproken op straat.
Onlangs liep ik aan het station, minding my business, oortjes in, muziek aan het luisteren.
Ik keek voor mij en er passeerde een man en die maakte een beweging naar mij alsof hij ging slaan.
Ik had een snelle reflex om mij weg te trekken, want anders was dat dus recht op mijn neus.
Ik weet nog altijd niet wat de intensie of aanleiding daar van was.
Of ik zat eens ergens op een terras en er passeerde een oudere vrouw met haar dochter en 2 kleinkinderen.
De vrouw van middelbare leeftijd zei toen tegen haar moeder:
“Amai, zie gij da daar nekeer zitten”
Hoe denigrerend is da ni?
Ik heb mij toen omgedraaid en gezegd:
Ik hoop da gij u kinderen beter opvoed dan da ge zelf opgevoed zijt geweest.
Nee, dat vind ik ni oké.
"Mensen zouden soms echt hun nek breken om naar mij te kijken."
En ja, doe maar hé, all good, maar zo commentaar geven, nee, daar ga ik echt tegen in.
Onder tieners ben ik wel altijd cool, die vinden dat allemaal tof en mooi haha.
Bij nieuwe vrienden of nieuwe partner is het wel altijd in mijn achterhoofd:
“Wat gaan ze van mij denken?”
maar tegelijk weet ik dat als ik mijn mond opentrek dat dat wel passeert, want ik heb mijn charmes haha.
Maar ge weet natuurlijk nooit hoe ze gaan reageren hé.
"Het is echt een meerwaarde in mijn leven."
Mijn tattoos zijn een mengeling van betekenisvolle, en gewoon dingen die ik tof vind.
Bijvoorbeeld, ik hou heel erg van horrorfilms.
Ik heb Billy van Saw, Glenda van De Gremlins, een Alien-tattoo, ….
dus da is wel een beetje de rode draad.
Why not? I love spooky stuff.
Ik zet maandelijks nieuwe tattoos en da kost wel wat.
Ik werk 2 jobs, en van 1 van die jobs zet ik elke maand de helft opzij voor mijn tattoos.
Lange dagen, maar ik heb het er voor over.
"Denk maar zwart en wit, ik doe mijn ding."
Ik leef natuurlijk in mijn eigen kring hé.
Ik heb alternatieve vriende, LGBTQ+ vrienden, …
Wij leven zo wat in onze bubbel, dus I don’t mind, denkt maar zwart en wit. Ik doe mijn ding.
Ik ben van Aalst en daar zijn ze er nog niet helemaal klaar voor.
Ik Antwerpen voel ik me wél helemaal thuis, daar wordt ik zelf niet bekeken.
"Ruin my life en spit on me."
Ik heb een tijd datingsites gedaan en elke keer regrette ik dat en smeet ik dat daar terug af,
want ik wordt heel hard geseksualiseerd door mijn uiterlijk.
Hoe vaak ik al gehoord heb:
“Spit on me” of “Ruin my life”
Ook in het echt heb ik dat al meegemaakt.
Ik krijg dan uit het niks de vraag of ik ook tepelpiercings heb of een clitorispiercing.
Ik denk dan:
“Pardon, heeft u mama u geleerd om zo te praten?”
"Ik kan heel moeilijk mijn emoties reguleren.
Dat gaat nooit meer weg, da ‘s puur trauma gericht."
Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets mis was met mij.
Ge kunt da vergelijken met de 4 seizoenen in België, maar dan op 1 dag.
Dat kan van heel gelukkig -euforisch zijn, naar verdrietig -ik wil mezelf van kant maken.
Ik heb borderline persoonlijkheidsstoornis.
Dat is grotendeels door mijn thuissituatie, de instabiliteit.
Ik had geen vaderfiguur, een van mijn broers is overleden, …
Borderline is een persoonlijkheidsstoornis van hoogste graag.
Het wordt vaak confused met bipolair maar dat is iets helemaal anders.
Ik kan heel moeilijk mijn emoties reguleren, heb enorm last van stemmingswisselingen,
ben heel impulsief en zie psychotische verschijnselen.
Dat gaat ook nooit meer weg, dat is puur trauma gericht.
Maar ik ben medicated nu, dus da is veel beter.
"Ik heb mijn vormen en daar ben ik heel blij mee."
Ik vind niets mooier dan een gesplitste tong, maar dat zijn natuurlijk al zware body modifications.
Ik ga mezelf dat waarschijnlijk cadeau doen: Een gesplitste tong met een piercing langs elke kant.
Ik weet dat ik niet de magerste ben maar ik ben wel 50 kilo vermagerd, en ben gezond.
Ik heb mijn vormen, mijn heupen, en daar ben ik heel blij mee.
Dit was Sarah, voor Min Lijf, Schoon Lijf.
Over hoe we veel te snel vooroordelen hebben.
Over uiterlijke kenmerken die subjectief zijn.
Over Sarah zelf die pure kunst is.
Heb jij ook een verhaal over je lichaam, waarvan je denkt dat anderen misschien wel inspiratie uit kunnen halen? Ik kies maandelijks iemand uit de mailbox om uit te nodigen naar de studio, dus schrijf je gerust in, ik hoor graag jullie verhaal.
.